De eerste dagen van maart voelden al als een voorzichtige lente. Hier en daar verschenen de eerste bloesems aan struiken, als kleine aankondigingen van het nieuwe seizoen.
Op zondagochtend 8 maart was het echter de mist die het landschap bepaalde. Langzaam hulde zij velden en bossen in een zachte sluier van nevel.
Een uitgelezen moment om opnieuw de Herbertusbossen in Heeze te bezoeken. In de mist verdwenen veel kleuren en details naar de achtergrond, waardoor alleen de essentie van het bos overbleef. Takken, stammen en paden tekenden zich subtiel af in het diffuse licht en gaven het landschap een stille, bijna dromerige sfeer.
Het leverde opnieuw een reeks bijzondere beelden op, waarvan ik er hier een aantal graag laat zien.
